KATAKUMBY SW. LUCIA

W zwiazku z katakumbami syrakuzanskimi istnieje legenda zwiazana z imieniem Lucia. Miejsce bylo dobrze znane pisarzom antycznym, ale z czasem zostalo zapomniane, moze ze wzgledu na ich centralne polozenie w porównaniu do innych katakumb, co spowodowalo zwiekszona ilosc grabiezy.
Pierwsze systematyczne badania katakumb zostaly przeprowadzone w 1887 roku pod kierownictwem Saverio Cavallari z Museo Archeologico w Syrakuzach. Kolejne, bardziej specjalistyczne badania, z udzialem Paolo Orsi, zostaly przeprowadzone w czasie I wojny swiatowej. Pozyskane informacje ulatwily zrozumienie zwiazku miedzy katakumbami wlasciwymi, a tymi które wedlug tradycji byly laczone z grobem meczennicy. Sw. Lucia miala byc pogrzebana w arkosolium, które zlokalizowano w 1685 roku, aby potem wlaczyc do znajdujacego sie nad nim koscióla S. Lucia al Sepolcro. Niestety prace zwiazane z budowa kosciola utrudnily wlasciwe zrozumienie struktury katakumb w tym sektorze.
Geneza i rozwój katakumb S. Lucia podobny jest do rzymskich kompleksów katakumbowych. Cmentarz jest podzielony na cztery regiony, które powstaly z polaczenia hypogeów prywatnych. Istnieja dwie glówne drogi, na które otwieraja sie groby i mauzolea nalezace do poszczególnych rodzin.
Pod wzgledem typologicznym wsród grobów mozna wyróznic: duze i male loculi, hypogea o srednich rozmiarach, natomiast galerie sluza jedynie zapewnieniu bezposredniego dostepu do pojedynczych grobów.
Do dzisiaj katakumby sa miejscem licznych kradziezy, pozostaly tylko fragmenty fresków dekorujacych pomieszczenia oraz kilka inskrypcji.
W czesci pólnocno – wschodniej katakumb odkryto dekoracje oraz duze marmurowe wieko ozdobione akroterionami i dekoracja imitujaca luske.