SAN NICOLO’ DEI CORDARI

Kosciól San Nicolò dei Cordari zaslynal, jako miejsce pogrzebu Giordano, hrabiego Syrakuz i jego syna Ruggero. Budowle wzniesiono prawdopodobnie w XI wieku, w okresie dominacji normanskiej. W historii miasta jest to faza zwiazana z duzym rozwojem zycia spolecznego, ekonomicznego, artystycznego i kulturalnego, przejawiajacego sie min. w pracach zwiazanych z odnowieniem juz istniejacych swiatyn i z budowa nowych kosciolów.
Poczawszy od 1577 roku kosciól zostal oddany cechowi powrozników; stal sie wiec kosciolem cechowym w poblizu warsztatów pracy - Grotta dei Cordari.
Kosciól San Nicolò jest przykladem dobrze zachowanej architektury normanskiej w Syrakuzach. Zostal zbudowany na skalistym wzniesieniu, obok wschodniego wejscia do Parku Archeologicznego Nespolis. Kosciól ulokowano na osi wschód – zachód, cechuje sie duza prostota formy i dekoracji. Budynek mierzy 16 x 8 m, zostal wzniesiony na planie prostokata, wnetrze jest jednonawowe, zakonczone pólokragla absyda, oswietlona trzema oknami.
Miejsce, na którym wzniesiono kosciól cechuje zlozona stratygrafia. Najstarsze slady osadnictwa mozna laczyc z okresem greckiej kolonizacji tego terenu. Kosciól zostal wzniesiony nad hypogeum “Piscina Romana”, które mierzylo 20 x 7 m. Faktycznie byl to zbiornik wodny, zasilany przez odgalezienie akweduktu greckiego, który polaczono z systemem wodnym pobliskiego amfiteatru. Zebrana woda byla odprowadzana na arene, gdzie byla wykorzystywana do jej czyszczenia, badz gromadzono ja do przeprowadzenia bitew morskich. W okresie bizantynskim „Piscina” zostala przeznaczona na kosciól podziemny przesklepiony kopula i podzielony na trzy nawy. Pod koniec XVII wieku, w latach zarazy, budynek przeksztalcono na zbiorowy grób.
W latach 90 XX wieku zostaly przeprowadzone pod nadzorem Soprintendenza Archeologica di Siracusa prace restauracyjne dachu i posadzki kosciola. Przeprowadzono takze prace archeologiczne pod pierwszym poziomem posadzki, w toku których odslonieto groby nalezace do pobliskiej Latomia del Paradiso. Przewazaja pochówki datowane na I – II wiek p. n. e. Typologicznie wsród grobów mozna wyróznic: groby ziemne, skrzyniowe i przykryte ceglami ulozonymi tak, ze tworza dwuspadowy dach. Znaleziono takze terakotowe urny wykorzystywane do gromadzenia szczatków pozostalych po spopieleniu cial.